Μέρα 6

115 χλμ 1040 μ

H μέρα ξεκίνησε όπως πάντα χαοτικά.

Έπρεπε να τελειώσω το κείμενο της προηγούμενης μέρας. Θα ξεκινούσα πάλι με καθυστέρηση αλλά δεν γινόταν αλλιώς

Φυσικά δεν μπορούσα να παραλείψω της φωτογραφίες απο το Ξενοδοχείο Γκλάβας. Εδώ παρέα με τον Τάκη, λίγο πριν αναχωρήσω

Τα καλά νέα ήταν ότι θα είχα πάνω απο 10 χλμ συνεχόμενη κατηφόρα, δηλαδή όλο το βουνό που ανέβαινα το προηγούμενο βράδυ

Πήρα νερό, χυμό και μια  τυρόπιτα καβάντζα και συνέχισα το τουρ του Πολύγυρου. Τα πόδια τα ένοιωθα βαριά, αλλά πάντα χρειάζονται μερικά χιλιόμετρα για να ζεσταθούν

Έπιασα κατηφόρα και άρχισε η απόλαυση. Σκεφτόμουν τη χτεσινοβραδυνή ταλαιπωρία και χαμογελούσα."Ναι ρε γαμώτο, μου αξίζει μια μεγάλη κατηφόρα!"

Και ήταν όντως μεγάλη. Το μάτι χανόταν μέσα στο Αιγαίο

Πιάσαμε διασταύρωση και στροφή δεξιά για Όλυνθο. Και καθώς απολάμβανα τη φλαταδούρα και έφτασα στον αρχαιολογικό χώρο, βρέθηκα αντιμέτωπος με αυτό!

Έλεος δλδ!!! Και με τα πόδια να ανεβαίνω 12ρια;;;;;

Τέλοσπαντων, είχα περιέργεια να δω την αρχαία Όλυνθο` και δεν απογοητεύτηκα. Η πόλη ήταν χτισμένη πάνω σε 2 λόφους... αλλά καλύτερα να διαβάσετε παρακάτω

Το ξαναλέω με τον κίνδυνο να χαρακτηριστώ βαρετός. Καμμιά φωτογραφία δεν μεταφέρει το πραγματικό μέγεθος ενός αρχαιολογικού χώρου. Μόνο όταν είσαι εκεί, αντιλαμβάνεσαι τι πολιτισμό είχαμε τότε και πόσο μπροστά είμασταν σαν λαός.

Μετά αυτή τη βόλτα, συνεχίσαμε για Ποτίδαια, την επόμενη μακεδονική πόλη της Χαλκιδικής. Αλλά πριν, η Ταξιδιάρα Ψυχή ήθελε να προσκυνήσει στον Άγιο Μάμα, για κάποιο τάμα και καλά...

Φτάσαμε αλλά η εκκλησία ήταν κλειδωμένη, όπως και σχεδόν όλα τα παρεκκλήσια που έχω συναντήσει. Φαίνεται απο το φόβο των ληστών

Στην Ποτίδαια απλά έβγαλα τον πορθμό και έκανα αναστροφή

 Αποφάσισα να σταματήσω σε τοπική αλυσίδα γλυκών για να πιω ένα καφεδάκι, λίγο πιο έξω απο Ποτίδαια. Πήρα μαζί και κάτι κρουασανάκια που τα τσάκισα

Επόμενο χωριό τα Νέα Μουδανιά. Μου άρεσε πολύ η εκκλησία τους

Στο δρόμο για Νέα Τρίγλια, πετυχα αυτό

Πλησιάζοντας Νέα Τρίγλια, άρχισα να μη νοιώθω καλά. Το στομάχι μου είχε μαζευτεί κουβάρι, είχα καούρες στο λαιμό. ΄Ηταν μάλλον το ζυμάρι απο τα "αθώα" κρουασανάκια

Σταμάτησα και πήρα μια κόκα κόλα, αλλά το πρόβλημα παρέμεινε

Η διαδρομή είχε γεμίσει πάλι με λόφους, αλλά περιέργως τα πόδια δούλευαν καλά. Έβγαλα δύναμη.

Συνέχιζα με τέμπο και η θέα με αποζημίωνε

Κατεβαίνοντας ένα λόφο, η Ταξιδιάρα Ψυχή πάτησε πάλι πόδι και απαίτησε να κάνουμε μικρή αλλαγή πορείας για να επισκευτούμε το μοναστήρι όπου έζησε ο γέροντας Παίσιος. Ηθελε σώνει και καλά να ανάψει το κεράκι.

Συνέχεια για το επόμενο χωριό και.... ακόμα ένα λάστιχο! Αυτό ήταν καθαρά δικό μου λάθος, στην προσπάθεια μου να το φουσκώσω περισσότερο. Αλλά η καθυστέρηση, καθυστέρηση

Τελικά καταφέραμε και φτάσαμε στο μοναστήρι λίγο πριν κλείσει. 4 φουρκέτες ανέβηκα για να φτάσουμε εκεί, ακούς Ταξιδιάρα;

Η συνέχεια ήταν εύκολη. Κατηφόρισα κανα δυό χωριά ακόμα και βρέθηκα στο... ρεύμα των Θεσσαλονικιών που επέστρεφαν απο Σαββατοκύριακο. Η κίνηση μεγάλη και εγώ έπρεπε να βγω απο εκεί

Συνέχισα λοιπόν επιφυλακτικά, μέχρι που βρήκα την έξοδο για το αεροδρόμιο. Ανέβηκα εκεί και έβγαλα μια φώτο με την κίνηση

Μετά συνέχισα προς Καλαμαριά και απο εκεί προς κέντρο. Ουσιαστικά η μέρα είχε τελειώσει και βάλθηκα να μιλάω με την Αλεξία στο τηλέφωνο για όλα αυτά που είχαν συμβεί.

Χαμογελούσα μόνος μου, γιατί σκεφτόμουν την ανάβαση που έκανα το προηγούμενο βράδυ, μόνος μέσα στο κρύο, με τη αποψινή νυχτερινή βόλτα στα προάστια της Θεσσαλονίκης. Καμμία σχέση...

Ο πύργος της ΔΕΘ άξιζε μια νυκτερινή φωτό. Μετά Εγνατίας για το ξενοδοχείο μου και σφήνες ανάμεσα σε τσαντισμένους ταξιτζήδες. Η πλήρη ανατροπή, αυτό το ταξίδι

Καληνύχτα σας

Μέρα 5

 137 χλμ 1110 μ

Η εκκίνηση έγινε με μεγάλη καθυστέρηση. Ήδη η κούραση αρχίζει να κάνει εμφανή τα σημάδια της.

Ξεκίνησα παραλιακά και επίτηδες δεν ακολούθησα τον κόμβο. Ήθελα να δω λίγο θάλασσα, ελιές και αμπέλια, Ελλάδα δηλαδή

Ο δρόμος μ έφερε σ ένα αγρόκτημα. Αναστροφή, κάτω απο την εθνική και συνέχεια.

Έπιασα λοιπόν την παλαιά εθνική, που φυσικά είχε ελάχιστη κίνηση. Θυμηθηκα όταν υπηρετούσα Διδυμότειχο και ανεβοκατέβαινα απο Αθήνα με το λεωφορείο, σε μόνο 14 ώρες!

Αυτό το μονότονο ποδηλατικά κομμάτι, ήταν ιδανικό για να κερδίσω χρόνο, αλλά τα πόδια δεν πήγαιναν. Ηξερα ότι τα υψομετρικά της ημέρας ήταν μαζεμένα προς το τέλος, αλλά και πάλι δεν μπορούσα να κάνω κάτι παραπάνω. Η μέση ταχύτητα παρέμενε πεισματικά στα 22,5 χαω

Η διάθεση οχι και η καλύτερη, μετά τα πρώτα 25 χλμ ήθελα να πιω ένα καφέ, αλλά παντού εβλεπα οικισμους, τίποτα πάνω στο δρόμο. Τελικά το πήρα απόφαση ότι θα σταματούσα μόνο στην Αμφίπολη και συνέχισα

Τελικά έφτασα στην έξοδο και πήρα το δρόμο για το περίφημο λιοντάρι

Φτάνοντας σε μια διασταύρωση, σταμάτησα για νερό. Όμως η διαπεραστική μυρωδιά φρεσκοψημένου λουκάνικου, με ανάγκασε να στρατοπεδεύσω. Άλλωστε ήταν ήδη 1μιση και, ώρα για φαγητό

Ξεκίνησα λοιπόν και πάλι. Το λιονταρι με περίμενε. Πρώτα όμως θα απολάμβανα τη θέα του ποταμού Στρυμόνα

Πραγματικά απο κοντά είναι τεράστιο, νομίζω κάπου διάβασα ότι ζυγίζει 400 τόνους. Ε απο κοντά, φαίνονται τα κιλά του.

Συνέχεια για να βγω πάλι στην παλαιά εθνική. Κάπου πρέπει να έπινα εκείνο τον καφέ και αποφάσισα ότι θα ήταν στα Ασπροβάλτα (όχι ότι είχα και άλλες επιλογές δλδ).

Στο βάθος φαίνονταν τα βουνά της Χαλκιδικής

Φτάνοντας Ασπροβάλτα, κατευθύνθηκα παραλία και έδεσα για καφέ. Παρήγγειλα και κάτι βάφλες, με σοκολάτα και παγωτό, αλλά η φώτο λογοκρίθηκε...

Οι βάφλες αναπτέρωσαν ηθικό και πόδια και συνέχισα την ευθεία. Στα αριστερά μου, τα βουνά μεγάλωναν σε μέγεθος, ενώ ο δρόμος όσο πλησίαζα προς Ρεντίνα, φόρτωνε πράσινο

Περνώντας τη Ρεντίνα η Ταξιδιάρα Ψυχή έκανε την επανάσταση της. Δεν ήθελε να συνεχίσει και επέμενε να ξεκουραστεί.

Τι να κάνω κι εγώ, έκανα αυτό που ήθελε γιατί ως γνωστόν, όταν στα θηλυκά δεν κάνεις τα χατήρια, πάντα τον βρίσκεις τον μπελά σου

Αφού το λύσαμε κι αυτο το θέμα, συνέχεια για Απολλωνία. Εκεί θα έκανα στροφή προς το νότο, για να μπω στην τελική ευθεία (τρόπος του λέγειν, γιατί τα βουνά καραδοκούσαν) για Πολύγυρο

Επόμενο αξιοθέατο της διαδρομής, η μικρή Βόλβη, μερικά χιλιόμετρα πριν την Απολλωνία

Πριν στρίψω, γιόρτασα τα 600+  διανυθέντα χιλιόμετρα. Φάγαμε το μισό γάιδαρο δηλαδή!

Είχα ήδη κάνει 93 και υπολόγιζα ότι θέλω άλλα 40 μέχρι τέλος. Ήταν γεγονός ότι πάλι θα με έπιανε το βράδυ, όπως ήταν γεγονός ότι μια μικρή ανωφέρεια άρχισε να βασανίζει τα πόδια μου. Λογικά έπρεπε να πατήσω, αλλά δεν ήξερα την διαδρομή και αποφάσισα να μη ρισκάρω. Κερασάκι ο κόντρα άνεμος...

Μετά μισή ώρα αποχαιρέτησα τον ήλιο. Είχα ακόμα φως για περίπου μισή ώρα ακόμα

Άρχισα να κρυώνω, η θερμοκρασία είχε πέσει απότομα στους 21. Σταμάτησα και πρόσθεσα μια φανέλα, ήπια ένα δυναμωτικό και συνέχισα. Η σήμανση πάλι με προβλήματα, οπότε όποιο χριστιανό έβλεπα, τον ρωτούσα

Ανεβαίνοντας ένα ακόμα λόφο, υπολόγισα ότι ήθελα περίπου 20 χλμ ακόμα. Όταν όμως είδα τα βουνά που έπρεπε να περάσω, άλλαξα γνώμη

Μια ακόμα κατηφόρα, ένα ακόμα χωριό και στάση για νυκτερινή ενδυμασία. Φανός κεφαλής, αντανακλαστικό γιλέκο και πάμε

Σε κάθε λόφο που ανέβαινα, οι στροφές διατηρούνταν όλο και πιο δύσκολα. Σε κάποια στιγμή είδα ένα φανάρι στην άκρη του δρόμου, 2 λόφους μακριά απο μένα. Το έβαλα στόχο και συνέχισα. Φτάνοντας εκεί είχα ήδη ανέβει στα 1000 μέτρα.

 Η κούραση μαζί με το κρύο (15 C) με ανάγκασαν να σταματήσω για αντιανεμικό και μανίκια. Αλλιώς δε θα μπορούσα να κατέβω την κατηφόρα. Ευτυχώς κόλλησα πίσω απο ένα συρόμενο και με ζέσταινε κάπως.

Εκεί που υπολόγιζα για ακόμα 8 χλμ, να μια πινακίδα που έλεγε Πολύγυρος 14 χλμ! Κούνησα το κεφάλι και συνέχισα. Απο λόφο σε λόφο σε λόφο. Όταν άρχισα να βλεπω τα χνώτα μου, άνοιξα το τσαντάκι και έβγαλα το φλασκί με το ουίσκι που έχω σε περιπτώσεις ανάγκης. Ήπια 2 ρουφηξιές και ζεστάθηκα κάπως.

Άκουγα τα αυτοκίνητα στο βάθος για να δω πότε τελείωνε η ανηφόρα, ο ρυθμός πλέον είχε πέσει δραματικά και ανέβαινα το 3-4 % σα να ήταν 8%

Όταν έμεναν ακόμα 4 χλμ και ο λόφος τελείωσε, περίμενα να δω φώτα απο κάτω. Όταν τα είδα χαμογέλασα, επιτέλους έφτανα

Μια τελευταία φωτό και επόμενη στάση το ξενοδοχείο. Δύσκολη μέρα και αυτή τελικά